چون دل سرای غم شد شادان چرا ندارم

عید است این که بر جان کشتن حواله کردی

چون کشتنی است جانم، قربان چرا ندارم

نی کم سعادت است این کامد غم تو در دل

تا خود پرست بودم کارم نداشت سامان

چون بی خودی است کارم سامان چرا ندارم

مهتاب را به ویران رسم است نور دادن