تا خود پرست بودم کارم نداشت سامان

چون کشتنی است جانم، قربان چرا ندارم

نی کم سعادت است این کامد غم تو در دل

چون دل سرای غم شد شادان چرا ندارم

چون بی خودی است کارم سامان چرا ندارم

مهتاب را به ویران رسم است نور دادن

پس من سراچه جان ویران چرا ندارم