چون بی خودی است کارم سامان چرا ندارم

نی کم سعادت است این کامد غم تو در دل

چون دل سرای غم شد شادان چرا ندارم

تا خود پرست بودم کارم نداشت سامان

مهتاب را به ویران رسم است نور دادن

پس من سراچه جان ویران چرا ندارم

ریحان هر سفالی پیداست آن من کو