اگر صد جان خاقانی به بالایش برافشانم

که جان داروی خویش از درد جان افزای او دارم

شکارم کرد زلف او چو آتش سرخ رخ زانم

که در گردن کمند زلف دود آسای او دارم

خجل باشم که این خلعت نه بر بالای او دارم