گر دیده قبول آید بر زیورت افشانم

گر گوهر جان خواهی هم در کمرت دوزم

ور دانه دل خواهی هم در برت افشانم

طاووس خودآرائی در زیور زیبائی

با من به سلام خشک ای دوست زبان ترکن

تا از مژه هر ساعت لعل ترت افشانم

خاک در سلطان را افسر کن و بر سر نه