زان که ترسنده از ملال توایم

از پی خدمت پدید آئیم

که تو عیدی و ما هلال توایم

به سلامیت درد سر ندهیم

همه تن چشم و سوی تو نگران

کعبتین وار دستمال توایم

گفت خاقانی ارچه هیچ کسیم