من هم جو زرینم کز نار نیندیشم

من در طلب یارم ز اغیار نیندیشم

پایم به سر گنج است از مار نیندیشم

صبرم به عیار او هیچ است و دو جو کمتر

جوجو شدم از عشقش او جو به جو این داند

او را به جوی زین غم غم خوار نیندیشم

گر زان رخ گندم گون اندک نظری یابم