به همت یک آزاد رنگی نبینم

چه دریاست عشقت که هرچند در وی

صدف جویم الا نهنگی نبینم

همه خلق در بند بینم پس آخر

چو خاقانی از بهر صید دل خود

به از تیر مژگان خدنگی نبینم