بی واسطه به حضرت خاصش رسیده ام

از گلستان وصل نسیمی شنیده ام

دامن گرفته بر اثر آن دویده ام

بی بدرقه به کوی وصالش گذشته ام

اینجا گذاشته پر و بالی که داشته

آنجا که اوست هم به پر او پریده ام

این مرغ آشیان ازل را به تیغ عشق