هم تو بالش برگشا و هم تو بندش برشکن

من که چو کژدم ندارم چشم و بی پایم چو مار

چون توانم دید ره یا گام چون دانم زدن

مرغ جان من در این خاکی قفس محبوس توست

تا اگر پران شود کوی تو سازد آشیان

یا گرش قربان کنی زلف تو باشد بابزن

سالها شد تا دل جان پاش ازرق پوش من