چکنم چون نوشته شد به سرم بر قضای تو

ز غمت گرچه خسته ام، کمر مهر بسته ام

دل از آن بر گسسته ام که گذارم وفای تو

دلت از مهر گشته شد غمم از حد گذشته شد

چو جهانی به خاصیت تو و وصل تو عاریت

نزند لاف عافیت دل کس در بلای تو

نیت آن همی کنم که تو را جان فدی کنم