جعد نشان بر جبین ساده و بنشین

شب به سحر کن به روشنائی باده

از پی آن تا حصار غم بگشائی

جام سوار آمدو قنینه پیاده

زخمه برآور که نیک جعدی و ساده

تشنه عیشی جز از مغان مستان آب

کاب مغان است داد عیش تو داده