تیشه در بیشه بلا بردی

برگ صد سالم از حزن کردی

توئی آن مرغ کآتش آوردی

خود به خود قصد سوختن کردی

هر سر شاخ بابزن کردی

دانه دست پایدام تو گشت

از که نالی که خویشتن کردی