ماه در کشتی و کشتی ز بر دجله روان

آخر از دولت عشق این قدرم بایستی

بر لب دجله بسی آب بد از چشمه نوش

یارب آن چشمه نوش آب خورم بایستی

اشک من گوید کشتی زرم بایستی

من دیوانه نشینم که مه نو نگرم

گویم آنجا که نهد پای، سرم بایستی