با بوی مشک و رنگ می از گلستان کیستی

ای راحت جان ها به تو، آرام جان کیستی

دل در هوس جان می دهد، تو دلستان کیستی

ای گلبن نادیده دی اصل تو چه وصل تو کی

از از بتان دلخواه تو، در حسن شاهنشاه تو

ما را بگو ای ماه تو، کز آسمان کیستی

بگشا صدف یعنی دهن بفشان گهر یعنی سخن