تب هاست مرا در دل و نیشکرت اندر لب

جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشی

دانم که تو ز آن لب ها جانی دگرم بخشی

آری ببرد تب ها گر نیشکرم بخشی

با تو به چنین دردی دل خوش نکنم حقا

الا که به عذر آن دردی دگرم بخشی