به ستیزه گفت خون خور که نه در خور منی

به کمند زلفت اندر خفه گشت جان من

دیتش هم از تو خواهم که تو داور منی

به لبت شفیع بردم که مرا قبول کن

ز در تو چند لافم که تو روزی از وفا

به حقایقی نگفتی که سگ در منی