جان منی مرا مکش اکنون به دوستی

خاک توام مرا چه خوری خون به دوستی

ای تازه گل که چون ملی از تلخی و خوشی

چند از درون به خصمی و بیرون به دوستی

مانی به ماه نو که بشیبم چو بینمت