ز آن زلف عیسوی دم داغ سگیم بر نه

کو بوسه کآخر ار من خاک تو آفتابی

دانم که دردت آید از شهد لب گزیدن

باری کم از مزیدن چون گاز برنتابی

نقش صلیب برکش چون داغ گرم تابی

خاقانی است و جانی یک باره کشته از غم

پس چون دوباره کشتی آنگه کجاش یابی