ای من مگس آن شکرستان که تو داری

بالله که عجب نیست گر از تابش غبغب

زرین شود آن گوی گریبان که تو داری

بر شکرت از پر مگس پرده چه سازی

گفتی که برو گر مگسی برننشینی

هم مورچه ام بر سر آن خوان که تو داری

مژگانت مرا کشت که یک موی نیازرد