مژگانت مرا کشت که یک موی نیازرد

ای من مگس آن شکرستان که تو داری

گفتی که برو گر مگسی برننشینی

هم مورچه ام بر سر آن خوان که تو داری

وین نیست عجب زان سر مژگان که تو داری

بگشای به دندان گره از رشته جانم

تا درد چنم زان سر دندان که تو داری