وین نیست عجب زان سر مژگان که تو داری

گفتی که برو گر مگسی برننشینی

هم مورچه ام بر سر آن خوان که تو داری

مژگانت مرا کشت که یک موی نیازرد

بگشای به دندان گره از رشته جانم

تا درد چنم زان سر دندان که تو داری

گفتی که چه سر داری در عشق نگوئی