نه غلام عشقم از من چه کمر دریغ داری

تو چه سرکشی که خاکم ز جفا به باد دادی

تو چه آتشی که آبم ز جگر دریغ داری

ندهیم تار مویی که میان جان ببندم

دم وصل را نخواهی که رسد به سینه من

نفس بهشتیان را ز سقر دریغ داری

دل کشته من اینجا به خیال توست زنده