چه سبب خیالت از من به سفر دریغ داری

دم وصل را نخواهی که رسد به سینه من

نفس بهشتیان را ز سقر دریغ داری

دل کشته من اینجا به خیال توست زنده

به امید تو بسا شب که به روز کردم از غم

تو چرا نسیمت از من به سحر دریغ داری

کم من گرفتی آخر نبود کم از سلامی