به امید تو بسا شب که به روز کردم از غم

نفس بهشتیان را ز سقر دریغ داری

دل کشته من اینجا به خیال توست زنده

چه سبب خیالت از من به سفر دریغ داری

تو چرا نسیمت از من به سحر دریغ داری

کم من گرفتی آخر نبود کم از سلامی

به عیار نیک مردان کمی ار دریغ داری