به وفاش کوش خاقانی اگرچه درنگیرد

نبرم شفیع ترسم که مگر دریغ داری

چه طمع کنم کنارت که نیرزمت به بوسی

چه طلب کنم مفرح که شکر دریغ داری

نه که دین و دل بدادی سر و زر دریغ داری