چون بینمت که یاد یکی دون همی خوری

هر صبح و شام عادت گردون گرفته ای

هم پرده ای که دوزی هم خود همی دری

از دیده جام جام ببارم شراب لعل

خوی زمانه داری از آن هر زمان چنو

صد را فروبری و یکی را برآوری

از تو کجا گریزم کز بهر بند من