تا رگ عمر مرا بیخ ز بن برکنی

بر پی دو نان شوی از سر دون همتی

باز مرا ذم کنی از سر تر دامنی

دست به شاخ جفا از پی آن برده ای

گرنه مستمند دشمن خاقانیم

بهر چه گفتنم که تو دوست عزیز منی