که عمر کاهی اگرچه نشاط دل بفزایی

ز دست عمر سبک پای سرگران به تو نالم

که عمر من ز تو آموخت این گریخته پایی

تو هم چو روزی بسیار نارسیده بهی ز آن

مرا ز تو همه عمر است ماتم همه روزه

که هم چو عید به سالی دوبار روی نمایی

چو عمر رفته به محنت که غم فزاید یادش