چو ماه سی شبه ناچیز شد خیال غرور

چو خوشه باز بریدم گلوی کام و هوا

خروس کنگره عقل پر بکوفت چو دید

که در شب امل من سپیده شد پیدا

چو روز پانزده ساعت کمال یافت ضیا

مسیح وار پی راستی گرفت آن دل

که باژ گونه روی بود چون خط ترسا