به صد خزینه تبذل به دانگی استقصا

برفت روز و تو چون طفل خرمی آری

نشاط طفل نماز دگر بود عذرا

چو عمر دادی دنیا بده که خوش نبود

دو رنگی شب و روز سپهر بوقلمون

پرند عمر تو را می برند رنگ و بها

دو چشمه اند یکی قیر و دیگری سیماب