مخور کرفس که پر کژدم است بوم و سرا

مگو که دهر کجا خون خورد که نیست دهانش

ببین به پشه که زوبین زن است و نیست کیا

مساز عیش که نامردم است طبع جهان

ز روزگار وفا هم به روزگار آید

که حصرم از پس شش ماه می شود صهبا

چه خوش بوی که درون وحشت است و بیرون غم