در این مقام کسی کو چو مار شد دو زبان

که بی زبان دفع زبانیه است آنجا

چو خوشه چند شوی صد زبان نمی خواهی

که یک زبان چون ترازو بوی به روز جزا

چو ماهی است بریده زبان در آن ماوا

خرد خطیب دل است و دماغ منبر او

زبان به صورت تیغ و دهان نیام آسا