به هر کجا که اثر کرد اخرج المرعی

زبان در آن دهن پاک گوئیا که مگر

میان چشمه خضر است ماهیی گویا

دو شاخ گیسوی او چون چهار بیخ حیات

نه باد گیسوی او ز آتش بهار کم است

که آب و گل را آبستنی دهد ز نما

عروس دهر و سرور جهان نخواست از آنک