ور او به راحت و من در مشقتم چه عجب

که او زمین کثیف است و من سمای سنا

گر او نشسته و من ایستاده ام شاید

نشسته باد زمین و ستاده باد سما

که هم زمین بود آسوده و آسمان دروا

سخن به است که ماند ز مادر فکرت

که یادگار هم اسما نکوتر از اسما