زری که گوی گریبان جبرئیل سزد

سرای خاک به خاکی بباز مرد آسا

زر نهاد تو چون پاک شد به بوته خاک

نه طوق و تاج شود چون شود ز بوته جدا

رکاب پای شیاطین مکن که نیست سزا

چو گل مباش که هم پوست را کفن سازی

چو لاله باری اول ز پوست بیرون آ