ره امان نتوان رفت و دل رهین امل

چو لاله باری اول ز پوست بیرون آ

به دست همت طغرای بی نیازی دار

که هر دو کون تو داری چو داری این طغرا

رفوگری نتوان کرد و چشم نابینا

تو را امان ز امل به که اسب جنگی را

به روز معرکه برگستوان به از هرا