چو قرصه جو و سرکه نمی رسد به مسیح

که گنج معرفت اول هم از تو بود عطا

گوا توئی که ندارم به کاه برگی، برگ

به اهل بیت ز من چون رسد نوال و نوا

کجا رسد به حواری خواره و حلوا

مرا ز خطه شروان برون فکن ملکا

که فرضه ای است در او صد هزار بحر بلا