جان را به فقر باز خر از حادثات از آنک

بر کتف بیور اسب بود جای اژدها

با عقل پای کوب که پیری است ژنده پوش

بر فقر دست کش که عروسی است خوش لقا

خوش نیست این غریب نوآئین در این نوا

اندر جزیره ای و محیط است گرد تو

زین سوت موج محنت و زان سو شط بلا