دانم از اهل سخن هرکه این فصاحت بشنود

پارگین را ابر نیسانی شناسند از سخا

نی همه یک رنگ دارد در نیستان ها ولیک

از یکی نی قند خیزد وز دگر نی، بوریا

هم بسوزد مغز و هم سودا پزد بی منتها

گوید این خاقانی دریا مثابت خود منم

خوانمش خاقانی اما از میان افتاده قا