گر ز غمم صد یکی شرح دهم پیش کوه

تا نشود جان ز تن، زو نتوان شد رها

برنتوانم گرفت پره کاهی ز ضعف

گرچه به صورت یکی است روی من و کهربا

آه دهد پاسخم کوه به جای صدا

پای نهم در عدم بو که به دست آورم

هم نفسی تا کند درد دلم را دوا