هیچ نکوعهد نیست کو شودم توتیا

پای نهم در عدم بو که به دست آورم

هم نفسی تا کند درد دلم را دوا

این همه محنت که هست درد دو چشم من است

هیچ نکرده گناه تا کی باشم به گوی

خسته هر ناحفاظ بسته هر ناسزا

از لگد حادثات سخت شکسته دلم