گفت چرا در صبوح باده نخواهی کنونک

وز دو لب باده رنگ سرکه فشان از عتاب

یافت درستی که من توبه نخواهم شکست

کرد چو صبح نخست روی نهان در نقاب

حجله برانداخت صبح حجره بپرداخت خواب

گفتمش ای صبح دل سکه کارم مبر

زر و سر اینک ز من سکه رخ برمتاب