بدان زمان که بر اندازد این عروس نقاب

به پری و به فرشته به حور و عین و وحوش

به آدمی و به مرغ و به ماهی و به دواب

بدان نفس که بر افرازد آن یتیم علم

به تاب آینه دل در این سیاه غلاف

به آب آینه جان در این کبود سراب

به مطلع خرد و مقطع نفس که در او