در روزن من هم نرود صورت مهتاب

راه نفسم بسته شد از آه جگر تاب

کو هم نفسی تا نفسی رانم ازین باب

از هم نفسان نیست مرا روزی ازیراک

بی هم نفسی خوش نتوان زیست به گیتی

بی دست شناور نتوان رست ز غرقاب

امید وفا دارم و هیهات که امروز