در گوهر آدم بود این گوهر نایاب

بی هم نفسی خوش نتوان زیست به گیتی

بی دست شناور نتوان رست ز غرقاب

امید وفا دارم و هیهات که امروز

جز ناله کسی همدم من نیست ز مردم

جز سایه کسی همره من نیست ز اصحاب

آزرده چرخم نکنم آرزوی کس