خرسندی من دل دهدم گر ندهد خلق

دل هست بنفشه صفت و اشک چو عناب

چون زال به طفلی شده ام پیر ز احداث

زآن است که رد کرده احرارم و احباب

سیمرغ غم زال خورد گر نخورد باب

همت به سرم گفت که جاه آمد مپذیر

عزلت به درم کوفت که فقر آمد دریاب