من چو کبک آب زهره ریخته رنگ

کاین دو سگ زیر و باز بر زبر است

عقل سگ جان هوا گرفت چو باز

کاین سگ و باز چون شکارگر است

صید باز و سگی که بوی بر است

نیک بد حال و سخت سست دلم

حال و دل هر دو یک نه بر خطر است