عاشق چو آب و سنگ ببر در نکوتر است

دل صید زلف اوست به خون در نکوتر است

وان صید کان اوست نگون سر نکوتر است

برد آب سنگ من، من از آن سنگ دربرم

رنجور سینه ام لب و زلفش دوای من

کاین درد را بنفشه به شکر نکوتر است

در چشمش آب نی و رخ از شرم خوی زده