خوی بدش که بازستاند مرا ز من

کاین درد را بنفشه به شکر نکوتر است

در چشمش آب نی و رخ از شرم خوی زده

بادم خشک خوش تر و گل، تر نکوتر است

آن خوی بد ز هرچه نکوتر نکوتر است

در تخته نرد عشق فتادم به دست خوش

مهره به دست و خانه به ششدر نکوتر است